Dagblindheid:

Dagblindheid: Overdag niet goed zien.

Gratis kanker!

Vandaag fijn straatmuziek gespeeld op straat.
En dan wil er nog wel eens het een of ander gebeuren.

Zoals vanmiddag, toen de hoofdkoopstraat van Nijmegen bar gebarricadeerd werd door een lichtblauwe bak met mensen in ongeveer even blauwe uniformen. U en ik konden gratis kleine blikjes Aquarius van deze mij onbekende mensen krijgen. Het blikje mee naar huis nemen was niet aan de orde, want vlak voordat blikjes in handen van gretige voorbijgangers geduwd werden, was rits-rats! het blikje al opengemaakt door een Aquarius-meisje of jongetje.

Mij werd ook zo'n blikje aangeboden, Ik keek voor de zekerheid even naar de ingrediënten. Buiten "water" moest ik naar ingrediënten zoeken waar geen E voor stond. Tig door onze E.U. goedgekeurde chemische of 'verchemischte' stoffen waren in dit sportdrankje gestopt!

Ik zeg: "Da's puur vergif, jôh! En dat geef jij aan voorbijgangers gratis weg? Nee, daar laat jij je voor betálen, om mensen gratis te vergiftigen? Verkoop je je ziel zo niet aan de duivel, jôh?"

Toen ik vervolgens mensen ging afraden om dat gif van dit markante gezelschap aan te nemen en drinken, werd het anoniem gemaakte heerschap op de foto hier links boos op mij, kwam met opgepompt testosteronlijf bijna tegen mij aan staan. Best lekker, maar 't was mijn type niet.

We wisselden wat woorden, onder andere mijn vraag om duidelijkheid waarom hij ineens zo dichtbij mij stond, of hij mij nu aan het bedreigen was. En dat hij zelf moest weten wat hij met zijn leven deed, net als ieder ander, dat deze heer aan het einde zijn eigen rechter zou zijn. Zulks.

Ik besloot in Aquarius' buurt ook nog een half uurtje muziek te maken, want langer laat de gemeente Nijmegen een straatmuzikant niet toe om op één plek te spelen. En natuurlijk paste ik mijn liedteksten her en der wat aan op mijn publiek, like "POISON! They're giving you POISON! POISON for FREE!" En tussendoor de liedjes bracht ik wat balans in het geheel door naar de door deze kwakzalvers aangesproken mensen te roepen: "GRATIS KANKER! MMMM! Hebt u een goede zorgverzekering? Dan kan het wel, hoor. Proost!"

Wat zeur ik ook?
Dit is toch normaal in ons straatbeeld?
Ehm...

We denken in de gemeente Nijmegen na of we bedelen willen gaan verbieden, maar gelukkig is het fascisme nog (net) niet zo doorgedrongen, waardoor dit voorstel het nèt niet gehaald heeft.
En wanneer de kapitalist maar schuift, dan mag die vanzelfsprekend midden op de koopstraat de meest gruwelijke producten aan u en mij slijten.
Dat dan weer wel.

Vervolgens gooien wij die gekregen en leegedronken gifblikjes natuurlijk netjes weg...
Zo gaat dat.



Occupy Yourself:
Speak your mind.


pepé: lettermenger.

Kieswijzer: de boerka-vraag.

Wat vind jij?

De onderstaande vraag op de foto wordt onder andere gesteld in de Kieswijzer.

Is deze vraag neutraal gesteld? Tonen de keuzemogelijkheden de standpunten die binnen het politieke spectrum voor handen zijn?

Bij het lezen van deze pagina werd ik ieder geval niet goed.

De vraag lijkt er wel van uit te gaan dat heel Nederland min of meer tegen het dragen van een boerka in het openbaar is! Want ben ik voor volledige vrijheid van keuze hierin, dan moet ik voor optie D kiezen: "Geen antwoord op deze vraag". Alsof mijn antwoord geen antwoord is..?

Valt dit onder discriminatie, manipulatie?

Wat vind jij?

pepé: lettermenger.

Een lettermenger audio cd.

Vanochtend heb ik een audio-cd gebrand met 18 eigen liedjes erop.

Tijdens een wandeling door de stad Nijmegen, heb ik die ergens neergezet,

voor een eerlijke vinder.

Hier stond of staat hij:

en dit is de tracklist van de audio-cd:

Veel plezier ermee (:

pepé: lettermenger.

De Keizer Karel garage.

Wiens handtekening staat er onder het akkoord voor de nieuwe "promenade" aan de Van Schaeck Mathonsingel in Nijmegen, de vernieuwing die mijns inziens louter en letterlijk een dekmantel is voor de immense parkeergarage, waarvan de plaatselijke overheid zegt dat de stad deze nodig heeft? Samen met nóg een gloedjenieuwe parkeergarage onder het Plein 1944.

Was het weer de handtekening van die zogenaamde wethouder van ruimtelijke inrichting, wonen en blablabla, tevens pocolocoburgemeester van onze tot nu toe nog mooie oudste stad van het land, de heer Jan van der Meer, van, ja vergist u zich niet na dit parkeerschandaalverhaal, van de sociaal-kapitalistische partij GroenLinks?

Buurtbewoonster Kyra Meuwissen heeft zich met andere betrokkenen stevig ingezet om de oude bomen die aan de singel stonden (stonden, ja...) te behoeden voor de kap ervan, ten gunste van dit parkeergarage-project. Vlak nadat ik haar een tijd lang een boom had zien omarmen, heb ik haar geïnterviewd over onder meer de Van Schaeck Mathonsingel. Zie hiervoor het filmpje hieronder van 25 februari 2011:

Wel grappig overigens, het was toen ook verkiezingstijd, dus taovallig stond de dag erop de plaatselijke SP-armee op straat hun propaganda te spuien, dus ik mijn camera er weer bij en Kyra's kwestie maar eens neergelegd bij degene die zich geroepen voelde de vragen te beantwoorden. Dat filmpje (in wat mindere kwaliteit helaas, maar 't gaat om de ínhoud, niet de vorm) vind je onder déze woorden:

Nu ligt de nieuwe promenade er.
RTV Nijmegen1 heeft hun eerste item al uitgezonden over een scootmobiel-gebruiker, die nietsvermoedend over de letterlijk oogverblindende promenade zó bij één van de niveauverschillen 20 centimeter naar beneden donderde en omviel, met geloof ik ook nog enkele bezeringen die de heer hieraan overhield.

Let u bij de foto hierboven vooral op de onaangekondigde verlaging. Een grapje van de ontwerper, dat zich enkele keren herhaalt boven één van Nijmegen's nieuwe parkeerplaatsen, gebouwd in crisistijd.


Nóg een grapje voor scootmobiels is de lift: wanneer je met je wagentje de lift uitrijdt, moet je een bocht maken, die je precies richting de trappen leidt. De uitrijd-ruimte is zo beperkt dat van de trappen afdonderen een wezenlijk gevaar is.
Welke wethoud(st)er heeft hier haar of zijn handtekening onder gezet?
De wethouder van ruimtelijke inrichting en die mikmak, lijkt mij toch?

Maar hij ligt er, de nieuwe promenade. In de lokale media heeft menig politca/us zich er al lovend over uitgelaten. Zij dragen waarschijnlijk allen een zonnebril, want ik geef het je te doen om zónder zo'n ding over deze schelpenzandkleurige garage-bedekking te flaneren. Of, verblind door de weerkaatsing van het zonlicht, zo dat grappige niveauverschilletje afkukelen. Oogverblindend, ja. Een ander grapje?

Ik ben ook benieuwd wie de tegels vrijhoudt van mos en dergelijke -en wat de raad heeft bepaald, waarmee dit zogenaamd ongewenste natuurverschijnsel verwijderd gaat worden. Met GroenLinks aan het roer zal het vast milieuvriendelijk gefixt worden. [proest!]

Over "roer" geschreven; toegegeven, de promenade zelf straalt enige allure uit. Het wordt alleen een vlag op een modderschuit wanneer je naar de ernstig aan renovatie toe zijnde flats kijkt, die aan weerszijden van dit pronkstukje staan.

De singel leidt je vanaf ons aan alle kanten lekkende en verkeers-oer-gevaarlijke station en stationsplein (ook dankzij renovaties van het ooit monumentale gebouw) naar het fijnstoffelijke hart van de stad: het Keizer Karelplein, één der meest beruchte rotondes van het land.

Ik ben een geboren Nijmegenaar. Ik hou van mijn stad. En ik zie die onder mijn eigen ogen verziekt worden. Een Jan van der Meer die pretendeert groen(slinks) te zijn en die dan toch voor de Waalsprong een monster-deal sluit met de Nuon, die daarmee energie-heerser wordt over dit hele gebied. En dat in een tijd waarin het je van je eigen energie voorzien toch best voorrang zou mogen krijgen. Niet omdat dat leuk is, of stemmen trekt, maar omdat het grote noodzaak is.

Er is er één die de handtekeningen zet, die dat als vertegenwoordiger voor zijn volk bepaalt. Uw wethouder van ruimtelijke inrichting en wonen. Er zijn er velen, die een positieve verandering hierin kunnen teweegbrengen. En dat zijn wij.


pepé: lettermenger.

Stel je toch voor.

Stel je toch voor,
dat jouw liefdes-relatie(s) er als volgt uit zag(en):

Jullie willen het liefst jullie eigen gelijk halen en jullie eigen zin krijgen.
Jullie verdedigen jullie standpunten en visies uit alle macht in jullie gesprekken en zetten waar het nodig lijkt de ideeën van de ander graag weg als minder steekhoudend dan de eigen visie.
Is een overeenkomst om de één of andere reden niet mogelijk, dan gaan jullie apart bekijken hoe je in een onderhandeling er het meest uit kunt halen, wat betekent dat je zo min mogelijk van je zinnen hoeft in te leveren.
Aan de hand van compromissen vinden jullie zo jullie weg naar de toekomst.


Of raak je meer vervuld van relaties

waarin jullie elkaar proberen te vinden in elkaars standpunten,
onder andere door te luisteren naar elkaar, gelijkenissen en verbanden te vinden, vanuit respect en in de wetenschap dat geen enkel individu dé waarheid in pacht heeft.
Problemen gaan jullie samen aan, zoekend naar de eenheid binnen de ogenschijnlijke verdeeldheid, want je weet dat verleden, heden en de toekomst ons allen (en anders niemand) toebehoren.


Waarom hebben we dan tóch een democratie

waarin de grootste partij bepalen mag wie er mee gaat / gaan regeren,
de grootste partij die wordt bepaald aan de hand van harde campagnes (waarin anderen neergehaald en de eigen ego's opgehemeld worden)
voor een soort stem-wedstrijd die maar eens in de 4 jaar nodig is (?)
en waarin toekomstplannen die voor ons allemaal van belang zijn, voortkomen uit een woordenstrijd, het debat, plannen die meestal meer een harteloos compromis zijn dan een uit liefde ontstane oplossing?

Waar op de weg van samen-leven zijn we de Liefde verloren?



pepé: lettermenger

Kwak II / Anderhalf uur.

Half elf, de voordeur klikt achter mij dicht.
Vandaag met je afgesproken in de botanische tuinen van Nijmegen.
Zoals altijd ga ik, wanneer het enigszins te doen is, graag lopend naar een afspraak toe. Je ziet meer, hebt meer contact met je omgeving èn jezelf, zo heb ik het idee, dan wanneer je fijn ingeblikt je fijnstofjes verspreidt en je je op de autobaan baas boven fietser en voetganger waant.

Dat je dan onderweg dat kastje ziet, waar een Nijmeegse boeken in heeft gezet, die je eruit mag halen om te lezen, zolang je er maar een ander boek voor in de plaats zet.
En dat je vroeg genoeg vertrokken bent om van zulk soort momentjes en plekken foto's te schieten. Elf uur, half twaalf hadden we afgesproken en langer dan een half uur lopen is het niet voor mij.

Lekker babbelen met m'n omgeving en mezelf, of O, of zo. Of ik zing wat, of ben stil.
Dan verwonder ik me weer, vraag me af "Wie zal hier toch wonen? Woont hier wel iemand?"

En dan ineens beseffen, bij het oude Badhuis, Nijmegen Oost, ik ben verkeerd gelopen.
Is er iemand beter in verdwalen in haar of zijn eigen stad, gebóórtestad nog wel, dan ik?
"Nee! Dit zal toch niet?" zeg ik.
Rampscenario's spelen zich voor mijn ogen af, mengen zich in de wandelende werkelijkheid.
"Straks kom ik te laat en is een twééde wandel-afspraak in het water gevallen."
Mijn dolle kompas poogt me zo ongeveer de goede richting in te sturen.

Ik wandel langs het Nijmeegs asielzoekerscentrum, schaam me voor de bouwvallige staat waarin het verkeert (want denk aan Jan van der Meer en aan zijn Waalsprong), zie een jongeman aan de andere kant van het hek een vuilniszak in een container gooien en vraag me af hoeveel stappen we verwijderd zijn van de gaskamers -en waar die zullen staan.

Niet de paden volgend, maar over de grasperken banjerend met een herkenningspunt in het visier, de Groesbeekseweg, is mijn wandelen in snelwandelen overgegaan. Ik trek mijn vest uit, stop het in mijn tas bij de rest van mijn zut en trek mijn eerste sprintje.
"Half elf vertrokken," denk ik hardop terug, "dan zal het nu toch al na elven zijn."
Ik heb geen horloge, bewust niet. En sinds kort ook geen telefoon, maar misschien is dat een tijdelijkere situatie, misschien geef ik me toch weer over aan het gemak daarvan.

Bij de kruising Groesbeekseweg en Heyendaalseweg begrijp ik hoe mijn brein de mist in ging. In plaats van de Heyendaalseweg heb ik de Daalseweg als denk-leidraad genomen.

Ik voel een traan en hoor mezelf jammeren, over tegenslag op tegenslag, hoor mij aan O vragen of het dan heus zo egoïstisch is hoe ik mijn leven invul, of O niet blij is met wat ik voor O doe en ik het eigenlijk alleen uit eigenbelang doe; de stilteruimte, de filosofiewandelingen, het lopen inplaats van fijnstofautorijden, noem het maar op. Of ik tegengewerkt móét worden in mijn doen en nietdoen.

"Zou ze boos zijn? Zou ze geloven dat ik ben verdwaald? Ze kent me wel al lang. Maar de vorige keer dat we zouden wandelen ging er ook al iets mis. Wat ookalweer?"
Ik hoor je in gedachten zeggen: "Dan is het toch wel jammer dat jij geen telefoon hebt," en ookal is het slechts een gedachte, ik voel er de pijn van.
"Sorry," denk ik tegen je, "ik wist al niet zeker of ik jouw geduld van het wachten nog wel waard was. Ik heb je vast vaak en veel pijn gedaan met mijn doen en nietdoen. En dit is inderdaad de zoveelste keer, wat voorkomen had kunnen worden als ik zo'n KUT-teleFOON had gehad, ja!"
Dat laatste zei ik denk ik weer hardop.

Sommige stukken van de Heyendaalseweg ren ik, ik loop voorbij de zo te zien ook door een nazi ontworpen universiteitsgebouwen, waar de 1% slimste mensen van het land opgeleid worden geld binnen te harken met de expertise op eigen vakgebied, word gekruist op mijn pad door één van deze kapitaal-robots, die zonder ook maar één moment om zich heen te kijken voor mij langs loopt: hoofdtelefoonzeepbelgrijzehersencellen.

De tuinen zijn nu dichtbij.
Maar aan welke ingang dan sta jij?
Dat hadden we niet afgesproken.
Meer wanhoop zakt mijn schoenen in, maar mijn pas vertraagt er niet van.
Ik kijk om me heen of ik je auto al niet ergens zie, of jou, maar nee.
Als ik aan de rand van de tuinen ben, hoor ik kerkklokken slaan. Het klinkt als twaalf uur.
"Nee! Zó laat al?"
Anderhalf uur hierover gedaan?
Dan ben je vast alweer vertrokken.

De lucht is inmiddels bétrokken.
"Ja," zeg ik ertegen, "dat zou het wel compleet maken. Dat het nu met bakken uit de lucht gaat vallen. Kom op, O, werk mij tegen, maak mij kapót!"
Een paar keren roep ik hard jouw naam, terwijl ik enkele van de ingangen controleer of jij daar toevallig nog staat, maar nee.
Dus loop ik terug naar huis.

Ben ik bij treinstation Heyendaal, is er de eerste klok op mijn pad waarop ik de tijd lezen kan.
"Kwart voor twaalf?"
Wat sloeg die kerkklok bij Arcadië dan?
Dan moet het ongeveer half twaalf geweest zijn toen ik aankwam. Maarja, om nu nog terug te gaan zal weinig uithalen, zeker te voet zal het alsnog twaalf uur zijn en dikke kans dat jij er niet meer bent.
Hier besluit ik ook dit pad te zullen gaan beschrijven.

Teruglopend over de Groenewoudseweg zie ik dat er aan één van de huizen wordt gewerkt door een Tsjech. Tja, ook waar het geld zit, is de crisis te voelen, en waarom een Nederlander betalen wanneer een Tsjech het voor minimaal de helft doet? Zouden ze dan weer wèl op de PVV stemmen? Kan zomaar. Geef ze de kost die zo leven...

Bijna thuis.
Iemand heeft op straat een schoen achtergelaten.
Waar is de andere en hoe is diegene thuisgekomen?

"Eén voordeel: het is wèl drooggebleven," zeg ik, draai het deurslot open, loop mijn kamer binnen, stuur jou een email en schrijf dan het pad van me af.
Ik kijk op de klok. Vlak na twaalf uur.
Anderhalf uur.
Kwak.


pepé: lettermenger.