 |
| sierschaduw |
 |
| renOvatie rOest niet |
 |
| Omega's dOOr's Open |
 |
| Jong geleerd, Oud gedaan! |
 |
| huurmuurschuurdenaars |
 |
| de uren schuren |
 |
| a jOint's pOint Of view |
 |
| kOlk |
 |
| stasigrijs |
vrijdag 3 augustus 2012
erOpuit huurmuurschuren.
woensdag 1 augustus 2012
Sinéad O'Connor: How About I Be Me (And You Be You)?
Mustabeen 13, 14 when I first heard "Troy" on the radio.
Guess right then and there this certain reflection came into my eyes with a strangely familiar sort of understanding.
Like when listening to "The Lion + The Cobra" something in me could "Listen to what I'm not saying".
These days a few more people on the world seem to "Fight the real enemy" ("and it's the Holy Roman Empire"). More than for example Sinéad 'round 1993. Back then she must have felt the punishments of the masses quite well, so to say. Damn, did it hurt me, too. Still we loved her version of Prince's song "Nothing Compares 2 U" and probably we love our "Emperor's New Clothes" even more!
A public confession: After Sinéad's release of her album "Am I Not Your Girl?", I sent her a letter. It was a response on the message written inside the booklet: "Où est le roi perdu? If you're out there I want to see you". I really dunnow the exact words in it anymore, but mustabeen quite naive and innocent, I fear (:
But my! When I was 6 I almost died, and on that particular moment the walls of my bedroom disappeared and such. I could see through them. From that moment on my soul started searching. At least from that moment on. And Sinéad's music seemed -and seems to resonate with this search, or this 'silent knowledge', or whatthefuck.
From halfway the nineties, the times I heard people say that they had lost their interest in Sinéad O'Connor's music and lyrics because "she wasn't this angry anymore", are countless.
I'm a street-musician. Most people just pass me by when I sing and play my songs softly, yet when I scream, let my anger speak, then suddenly more people like my music, they start smiling and such.
Sorry for my crap-english by the way.
I've also found big comfort in Sinéad's openness about her relationship with her own family. She and I sure aren't the only ones feeling cookoos every now and then. In my opinion Sinéad being a person heard (and hurt) by many people, right there took an emergent responsibility on her very own shoulders. Like she did more often... That's one of the reasons I have so much respect for her as a person and an artist. A little different from the next best Idol.
It seems I'm understanding less and less about what we call our "society": How much influence does that Roman Empire actually have on the way we think and thus on what our Western world looks like nowadays? Does it still take a whole village to raise one child? Or are the parents the only ones responsible for that? Or does our government, or church, own our children? And what about capitalism? Well, let's skip that last one. Think we all know (in one way or another)...
Although her 1994 album "Universal Mother" and the 1997 EP "Gospel Oak" were already covered with a very tasty Reggae-sauce, the (Eurythmics') Dave Stewart co-produced album "Faith and Courage", released in 2000, beat the Rastafari-drums, combined with the Irish whistles from O'Connor's roots.
And still "there is no famine", although many people are starving.
Maybe what she showed me most of all is the importance of being oneself, no matter what. Looks corny to me, reading this. But maybe, for example looking to Sinéad, speaking her mind through all these 25 years as an artist, although she knew some people didn't and do not want to hear her truth and want(ed) to hurt her for it. There's this saying "It's better to die on your feet than to live on your knees".
During my stay on Occupy Nijmegen, a few people and I had nice conversations about (and / or towards) God / Allah / Krsna / [...] and we started calling him O. Because it's what you say when you feel love or pain. Also because it's an eternal circle with a hole inside -and that's what it actually seems all about. But we cannot touch a hole, we can only point at it -or speak about the circle we drew around it: O. Or else, somebody preferring mathematics and stuff, she or he can just call it ZerO. Or empty: Ø.
Another confession: Having bought all her albums and loads of her singles, I still feel a bit ashamed I'm too poor now to buy her latest album so far: "How About I Be Me (And You Be You)?", so I'm happy there still is something like a library, offering us the chance to listen to our musicians anyway! Let's cherish those! And free internet for everybody! Isn't an "internet-democracy" an idea worth thinking about?
The people having lost interest in Sinéad becoming too sweet for their taste, they can be happy. She's screaming again, on her lovely new track "Take Off Your Shoes".
And don't worry others: O! Does she touch me singing with so much love and compassion, sharing her thoughts, doubts, questions and wisdom on beautiful melodies. Happy to see and hear John Reynolds plays his parts on this album again, too.
So why should I not take the oppurtunity to act like a hooker now, asking people who do can afford to buy her album, to please do so. It's worth the buy, 'though it won't instantly make you a "V.I.P." (:
Now Sinéad asks the people of Ireland if they have ever thought about committing suicide. The next taboo she "just" invites us to look at and reflect on. And O, look around, look at all the people in Greece and Italy, to name just two, suffering from hunger and thirst, having no proper and / or affordable health care anymore, living under the suppression of their governments and big companies. They're being treated like the hookers of their very own country -or some capitalist idea named after Europe -or so... Many people of today are committing suicide, because they cannot or do not WANT to cope with this pressure anymore. And I think that's very understandable.
Faith and courage!
O, grant us the serenity to accept the things we cannot change, courage to change the things we can and the wisdom to know the difference, o.
Clearly my words have been unable to explain what I actually wanted to say. Then again, please read what I'm not writing...
Hoping and praying to O for many more songs from Sinéad O'Connor in a bright future for us all.
Insh'O!
Love,
pepé: lettermenger.
donderdag 26 juli 2012
De wietster in de straten.
En ziehier,
de wietster is in het straatbeeld gekomen:
Heb je ook een wietster in de straten gezien -
en / of draag je er zelf inmiddels één?
'k Hoor en zie het graag via @lettermenger op Twitter!
pepé: lettermenger.
Eerdere blogs over de wietster, cannabis en coffeeshops:
- "Onze coffeeshops";
- "High philosophy";
of gebruik de labels / tags hieronder (:
dinsdag 17 juli 2012
Een stilteruimte in Nijmegen.
Een schok trok door mijn lichaam.
Wat? Communicatie vermijdt contact?
Zei hij dat echt?
Even leek mijn brein in een complete chaos terechtgekomen door deze stelling uit de mond van dichter en filosoof Allen Ginsberg. Ik besefte dat ik nooit zo van mijn stuk geraakt zou zijn wanneer ik niet dacht dat Ginsberg hier iets wezenlijks blootlegde, iets dat resoneerde met de gedachtenstroom waarin ik me al een tijd begaf, namelijk die over de stilte.
"There is a basic difference between communication and contact. Communication is designed to avoid contact, to establish a distance across which communication can take place. Contact involves identification with the creature you contact and this can be very painful."
Dit is dat bewuste citaat. Het komt uit het nummer "Specimen Of Eternity" van het geluidsalbum "Ritmebox" uit 2008. Je hoort een door Spinvis bewerkte opname van een lezing van Allen Ginsberg, geïntroduceerd aan het publiek door Simon Vinkenoog.
In een documentaire die de staatsomroep RKK deze zomer uitzond, gingen enkele britten van verschillende komaf een paar dagen een klooster in voor een retraîte in volledige stilte. Geen van de deelnemers heeft het tot het einde toe volgehouden niet te spreken. Sterker nog, de programmamakers nodigden hen uit de stilte te verbreken door ze een camera mee te geven, waarmee ze zichzelf op hun kamers konden filmen terwijl ze spraken over... de stilte. De grootste moeite die de deelnemers in de stilte ervoeren, was, dat zij geconfronteerd werden met... zichzelf.
Stilte 'stemt' tot denken. Schept ruimte voor denken. En soms is stil zó stil dat je erna denkt: heb ik wel iets gedacht, was ik er zojuist nog wel?
De hedendaagse politiek en economie zijn gefundeerd op- en bestaan bij de gratie van communicatie. Ik kan je er honderden voorbeelden van geven, maar kan ook een spatie, ruimte, stilte hieronder creëren, die je eventueel zelf op- of invult:
...
Het lijkt dan ook wel in hun belang te zijn dat de wereld om ons heen ons toeschreeuwt: "Doe mee!", "24 uur per dag open!", "Geef ook jouw mening!", "Klik hier!", "Stem nu!", "Duwen" / "Trekken", "Nu nóg lekkerder!" -en ook in ons eigen huis communiceren medemens, apparaat en menig medium ons vanuit alle hoeken en gaten -en wij laten het (gelaten) toe.
De invloed van deze communicatie kan doorgaan in manipulatie en / of in indoctrinatie, hersenspoeling. Zo kun je door je school, bedrijven en (zich aan hen hoererende òf door hen beheerde) media gaan geloven dat er geen andere of betere economie is dan de door de docent, de trainer / coach of presentator als enige (serieus) behandelde vorm, 'onze' vrije markt-economie. Op school word je ten slotte opgeleid om een beroep te kunnen gaan beoefenen. Arbeid maakt vrij.
En zo kun je door politici en (zich aan hen hoererende òf door hen beheerde) media gaan geloven dat er geen andere of betere samenlevingsvorm bestaat dan 'onze' zogenoemde democratie. Cabaretier Youp van 't Hek verwoordt in één van zijn conférences de mantra hiervan heel treffend, vind ik: "Niet nadenken, meedoen! Niet meedenken, nadoen!"
Van hoeveel werknemers en zelfstandig ondernemers is de agenda zo gevuld, dat zij een moment van rust (of op z'n minst zonder een afspraak) moeten ínplannen?Hoeveel scholieren, zeker nu met de langstudeerboete, staan onder een immense tijds- en werkdruk en krijgen bijna als ganzen voor de foie gras hun lesstof door de strot geduwd, waardoor er amper of geen tijd overblijft voor momenten van bezinning en nieuwsgierigheid van binnenuit?
Hoe vaak vertellen 'onze democratisch gekozen politici' ons hoe noodzakelijk hun ingrepen zijn en welke rampen zich zouden voltrekken wanneer zij deze maatregelen niet zouden treffen, wanneer 'onze democratie' niet geëerd en (na)geleefd wordt?
Ik vermoed dat ieder wezen een eigen invulling geeft aan (het begrip en fenomeen) stilte, want ja, wat ís dat nu eigenlijk? Is het stil in een bos vol lok- en weer-getjilp van vogels? Geeft het ruisen van de zee je een stiltegevoel? Is het stil in jou wanneer je een boek leest?Zelf denk ik dat je vanuit de stilte in contact met jezelf en je omgeving kunt komen of zijn. Stilte wordt op die manier iets wat in ons zit. Het helpt wanneer wij zelf stil zijn om te horen wat een ander tegen ons zegt. Het kan ons ook helpen vervolgens niet direct te reageren op de ander, maar (eerst) te ervaren wat de invloed van de communicatie op ons is. De stilte ziend als iets wat zich in ons afspeelt, verklaart dat wij die in dat van vogelgezang vervulde bos toch kunnen beleven.
Logisch lijkt mij ook dat de ene omgeving ons gemakkelijker bij de stilte brengt dan de andere. Met iemand bij je die frequent om je aandacht vraagt voor diens eigen verhaal wordt het bijvoorbeeld al wat lastiger. Of met harde muziek aan die je eigen smaak niet is. Geluid van het verkeer...
Dit brengt ons terug bij de bewering van Allen Ginsberg, dat communicatie contact vermijdt: Terwijl jij spreekt, luister ik. Terwijl ik schrijf, lees jij. Met ieder woord zeggen we dus eigenlijk 'daar ben jij en hier ben ik', scheppen we een afstand die er in ons contact juist niet is, want ondertussen voelen we de verbondenheid met- en de chemie tussen ons en de ander(en). De afstand wordt geschapen door de woorden, het contact door de stilte.Er is nog een boel meer te schrijven over deze gedachte van Ginsberg, mijns inziens is die ook best in twijfel te trekken, bijvoorbeeld al, omdat ik (zei de lettermenger) woorden ook best bruggenbouwers voor contact vind kunnen zijn, dus niet per definitie contactvermijdend. Al staat een brug alweer symbool voor een verbinder van twee punten: jij en ik. In de ruimte hieronder kunnen we daar nog even over doormijmeren:
...
In de stilte het contact. Het contact met onszelf èn met een ander. Het contact met leven en met sterven, met verleden, toekomst en het heden. In de stilte kan een antwoord groeien: Waar zijn we? Zijn we waar we willen zijn? Waar willen we naartoe? Hoe essentieel is stilte voor ons als wezen en onze samen-leving? Was die laatste een retorische vraag?
Waar in onze mooie stad Nijmegen kun je naartoe om even stil te zijn, tot bezinning te komen? Enkele Christelijke kerken hebben een kapel, waar je kunt bidden of kunt doen alsof, in het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis is een algemene gebedsruimte en Tibetaans-Boeddhistisch centrum Jewel Heart organiseert op vrijdagen gratis en open meditatie-avonden. Voor wat betreft het 'vrij' toegankelijke heb je het, voorzover ik nu weet, dan wel zo'n beetje gehad in de stad. En het weer leent zich zeker niet altijd voor een rustmoment in de natuur.Je zult maar dakloos zijn of juist je (gruwelijke) thuissituatie willen ontvluchten, even geen lawaai en / of gezeur aan je hoofd willen hebben of zelfs meer kunnen verdragen. Waar kun je dan naartoe?
Alle mij bekende en hierboven genoemde stilteplekken bevinden zich in een religieus getinte ruimte, waar op zichzelf niet per se iets verkeerd aan is, zij het dat zeker in deze tijd lang niet iedereen (meer) op religieuze boodschappen zit te wachten. Sowieso handelen veel van de voor onze dakloze medemensen opgerichte instanties vanuit een Christelijke visie en missie. Zo ken ik verschillende (ex)dakloze Nijmegenaren die, na behandeling of zorg in één van deze instanties, plotseling een toegewijd Christen geworden waren.
Een voor mij persoonlijk schrijnende conclusie is dan ook, dat Nijmegen geen enkele algemene stilteruimte kent. Precies hierom gebruik ik juist al deze woorden. Een vraag om stilte, hoe tegenstrijdig. Net zo tegenstrijdig als het uitroepen van een stuk niemandsland, een vrijstaat, op een tot op de centimeter verdeelde planeet. Èrgens begint de stilte...Eén van mijn dromen zou uitkomen wanneer in het hart van de stad een ruimte is, met een deur die altijd open is, behaaglijk, geluid- en prikkelarm (of -vrij, maar hé..!), waar één van ons altijd aanwezig is om rust en stilte te bewaren. Enkele bekenden van me hebben al aangegeven zich graag mede-verantwoordelijk te voelen en in te zetten voor dit project en natuurlijk wil ik dat zelf ook erg graag.
Het reactieveld onder dit artikel staat open voor iedereen. Wellicht zou je daar je reactie met email-adres in kunnen zetten, dan neem ik contact met je op. Telefoon heb ik op dit moment niet, dus aan je nummer heb ik even niets.
Persoonlijk denk ik dat het voor ons mensen van essentieel belang is om op z'n tijd stilte te kunnen ervaren. Het gebrek aan de mogelijkheid hiervoor zie ik als een van de duidelijke voorbeelden van hoe het bijna onmogelijk geworden is om je (even) te onttrekken aan de consumptiemaatschappij. Het zijn ook juist de overheden en hun rechterhanden, de bedrijven, die die stilte zo geslepen blijven verdrijven. Misschien verklaart dat ook waarom ik met een eerdere variant van mijn idee keer op keer bot ving bij plaatselijke politici.
Zou Nijmegen de enige stad in Nederland, in Europa, in onze Westerse cultuur zijn, waar geen stilteruimte te vinden is?Wat denk jij?
...
pepé: lettermenger.
Naschrift dd 2 augustus 2012:
Wanneer je op de hoogte wilt blijven over de stilteruimte, volg dan de blog www.stilteruimte.blogspot.nl, die hier nu speciaal voor aangemaakt is. En natuurlijk @stilteruimte op Twitter.
pepé
 |
| foto door mieke. |
zaterdag 14 juli 2012
dinsdag 12 juni 2012
L♥vely Netw♥rk.
De volgende tekst schreef ik aan het einde van het jaar 2002.
Op sommige plaatsen in deze blog heb ik de naam "God" vervangen door "O".
Hier een stukje van mijn leven.
Ik was jong, een kind, een wonderneus en vol ontzag voor 't godenrijk dat toen nog puur bestond uit wat mijn ouders mij toonden. En dat was al zoveel. Ik denk dat ik achter de woordjes van "Woord voor woord" (de kinderbijbel) genoeg kon zien om te weten hoe groots 't moest zijn om daar te zijn en er nu al van te weten.
Als tiener ging ik zelf op zoek en vond religies, oud en wijs. Ik las occulte boeken als tijdschriften van mijn grootste hobby en nam de vragen en mysteriën voor altijd met mij mee. Ik vond er ook een rood koord in dat klopte met mijn eigen koord, want wat die koorden allemaal verbond, was Liefde, elk koord op een eigen wijs.
En nu ben jij in mijn leven, jij en jij en jij, met Liefde, ieder op je eigen wijs. En ik, ik heb een levensdoel waar mijn lippen zich meer en meer naar vormen en waar mijn pen het liefst van schrijft. Daar jij deel bent van mijn leven, kom ook jij dit steeds tegen. En omdat dit mijn gevecht is, wordt het hierdoor ons gevecht.
Maar waar strijd ik om?
Een L♥vely Netw♥rk, waar ieder individu het eigen middelpunt van is. Een bevrijding van de Liefde, omdat ze lang genoeg opgesloten heeft gezeten. O, waar heb ik het over?
Goed.
Als mens weet je nooit honderd procent zeker wat een ander denkt en voelt, ook niet wat een ander vindt. Dus is het enige beginpunt van je handelen je eigen denken en voelen, althans, wanneer je ervoor kiest eerlijk naar jezelf te zijn. Dit lijkt verbazend veel op egoïsme. Laat me deze gedachte van me dan ook aanvullen met een gouden draad in dit rode koord: Respect. Dat is de gouden draad. Respect voor jezelf en ieder ander. Als je handelt vanuit je eigen bron, vanwaaruit jouw O jouw koordje spon, en oog hebt voor de gouden draad, blijf je ver weg van het kwaad.
Zo probeer ik te leven: Doen wat je voelt. Niet morgen, maar nu.
Het Hindoeïsme heeft daar een symbool voor:
Om. Het is een drie waaruit een krul groeit. Twee lippen en een ademteug. De bovenlip staat voor de god Brahma, de creator, de maker van alles. De onderlip voor Shiva, de destructor, vernietiger van alles, zodat Brahma weer iets nieuws kan maken. Die twee houden elkaar in evenwicht. En ontsproten uit die twee krachten, maar toch een op zichzelf staande god, is Vishnu, de ademteug, het ongrijpbare hier en nu, waarin alles kan gebeuren. Eerder kan niet, want dan is het nog niet gemaakt en later kan niet, want later is te laat.
Dat kwetsbare, ongrijpbare, onbegrijpbare moment wat precies jouw leven lang duurt. Althans, dat is één van de wijzen waarop je het kunt zien: je leven is dat moment waarin gebeuren kan wat O in jouw koord gesponnen heeft, precies tussen 't begin en 't eind.
Maar je kunt het ook zien als een dag: 'Vandaag open ik mijn ogen. Ha! Er is me weer een dag gegeven! Morgen is niet zeker, dus ik doe nu wat ik voel'.
Of nog sterker: Misschien krijg ik de volgende seconde wel een hartaanval. Dan kunnen beter al mijn daaraan voorafgaande seconden gevuld zijn met het volgen van mijn rode koord. En ook al heb ik nog duizend plannen, ik ben bézig met mijn plan en ook al is mijn plan niet af, ik heb er aan gewerkt. Ik heb niet uitgesteld, ik ben niet afgeweken, ik ben eerlijk naar mijzelf geweest en naar de gouden draad.
Met mijn rode koord knoop ik verbonden met de mensen om mij heen. De één staat dichter bij mij dan de ander, dat hou je altijd en dat is goed. Ik gooi mijn koord naar jou en jou en jou en jij het jouwe naar mij en haar en hem. En zij naar anderen en hij naar weer anderen -en zo ontstaat een L♥vely Netw♥rk, waar ieder individu het middelpunt van is. Zo ben ik verbonden met een lief uit arm Kabul, maar ook met één uit Seattle en één uit Amsterdam. Er zitten mensen tussen soms, maar iedereen 's dichtbij.
Jij. Jij staat nu dicht bij mij. Je ziet me regelmatig en maakt veel van de dingen mee die ik in mijn leven doe. Ik sta dicht bij jou, ik zie jou geregeld en beleef veel dingen mee die j'in je leven doet. Soms ben ik erbij en soms vertel je 't mij, dan gaat het over een verbindtenis die je met een ander sloot, waar ik op dat moment geen direct contact mee had. Maar via jou...
Dit L♥vely Netw♥rk is er eigenlijk altijd al geweest, alleen wordt het steeds zichtbaarder en gemakkelijker om te zien. Het helderst is het nu in het worldwide web te zien, waar landen, groepen mensen en nog meer zich aan elkaar linken. Dit netwerk blijft veranderen in iedere seconde, met iedere actie die één ingelogde uitvoert in/op dit web.
Zo is dat ook in 't L♥vely Netw♥rk: één nieuwe connectie zorgt verderop ook weer voor de nodige veranderingen. Dat is de dynamiek van Vishnu, van leven in het nu.
Met ons allen delen we één angst: verandering. Alles wat er is, is er onderhevig aan. Anders gezegd: Het enige wat je zeker kunt weten, is dat alles verandert. Je vaste baan kun je toch verliezen, net als je eigen huis, je ouders en ja, ook je vaste partner.
Doemdenker? Allerminst! Ik vind het prachtig! Want O, wat kan er veel wanneer je je niet vasthoudt aan één 'ding'. Als ik me blindstaar op één boeket bloemen, ontworteld uit de aarde, geef ik het water met alle zorg, maar 't is op een dag verdord. Het lijkt dan of al mijn pracht en vreugde van mij afgenomen zijn, totdat ik zie: er bloeien bloemen overal om mij heen! En ze leven vaak veel langer wanneer ik ze niet pluk, het veld is ook iedere dag anders wanneer ik ze niet pluk en bloemen groeien werkelijk overal!
Ik zie een "vaste partner" als zo'n boeket bloemen. Ook als een uiting van onze angst geen (mooie) bloemen meer op ons verdere pad tegen te zullen komen. Stel toch, dat wij geraken in een woestijn of ijskaal sneeuwlandschap... heb ik dit bloemboeket, heb ik tenminste iets, is het verdord, in elk geval iets gehad- maar ook een heleboel gemist: Verandering. Dé bron van het leven zelf.
Niet alleen daarom kies ik niet voor een "vaste partner", maar ook om mijn gouden draad: Respect, bron van eerlijkheid.
Het huwelijk, wat mens en mens in de echt verbindt, brengt die twee tot het maken van een belofte die zij niet kunnen maken, want is het eerlijk te beloven bij elkaar te blijven tot de dood je scheidt als je niet eens weet of dat wel de bedoeling van jullie leven is, als je niet eens weet wat er het volgende uur gebeuren gaat? En voelt het nu als het belangrijkst wat j'is overkomen -het enige wat zeker is, is dat alles verandert.
Ik wil niet liegen in de Liefde, zeggen: 'Ik blijf bij je'.
Ik zeg liever: 'Ik heb je lief vanuit mijn allerdiepste en deel dat graag op dit moment met jou, lief, en 'k hoop dat ons nog veel van zulke tijden worden gegeven. Dat is waar ik nu naar streef. Ik ben blij dat ik bij je leef.'
'k Heb jou en jou en jou en jou gevraagd:
'Wat is het verschil tussen je partner en je allerbeste vriend?' en je zegt:
'Voor mijn partner heb ik gekozen',
'Maar je kiest toch ook voor mij, wat is daar dan anders aan, lief?' -en jij:
'Met jou deel ik geen huis'.
'Dat zou toch kunnen? Hou je minder van mij dan?'
'Nee. Anders.'
Ach, het antwoord bleef nog altijd uit.
Waar 't op neerkomt, 'k weet nog niet beter, is dat bij je partner, naast beloven altijd bij elkaar te blijven, seks hoort. Seks, dat deel je met je partner en met niemand anders.
Dus je partner onderscheidt zich van een vriend door de seks? Al je andere vrienden heb je lief, dat moet ik weten, maar er is een grens, een muur, waar slechts één iemand (tegelijk) over- of doorheen mag. Seks is het intiemste wat je kent. Alleen jouw partner mag dat stukje kennen, voor zolang de relatie duurt.
O, dus het allerintiemste van je wezen (je seks, zeg je) wil je delen, slechts met één persoon, met al je and're vrienden niet. In hoeverre ben je dan jezelf, in hoeverre eerlijk, als je delen van jezelf bewust niet met mij deelt, zelfs al zegt een stem in jou het graag te willen delen?
Ik beteken minder voor jou dan jouw partner doet. Van mij neem jij meer afstand dan je van je partner doet, maar morgen kan het anders zijn, wanneer dan de relatie verbroken is.
We voelen nu. We leven nu.
Het doet pijn om vrij te zijn, niet vast aan vals beloven -en om te zien dat niet alleen jij Liefde verdient. Het doet pijn, maar het is zuiver en het brengt je naar een bloementuin, zo rijk en zo vol leven -en ja, ook naar een woestenij, ook dat behoort bij vrij, maar of je bent omgeven door een vriendenschaar vol Liefde, of er is slechts soms een metgezel die aan je zij verkeert, zolang je rode koord je leidraad is voor al je doen, zolang de gouden draad je ogen keer op keer doet glimmen, zolang verandering jouw hart vervult met 't puurste leven, hoe kun je ongelukkig zijn bij enige ademteug?
pepé: lettermenger.
[2002]
Op sommige plaatsen in deze blog heb ik de naam "God" vervangen door "O".
Hier een stukje van mijn leven.Ik was jong, een kind, een wonderneus en vol ontzag voor 't godenrijk dat toen nog puur bestond uit wat mijn ouders mij toonden. En dat was al zoveel. Ik denk dat ik achter de woordjes van "Woord voor woord" (de kinderbijbel) genoeg kon zien om te weten hoe groots 't moest zijn om daar te zijn en er nu al van te weten.
Als tiener ging ik zelf op zoek en vond religies, oud en wijs. Ik las occulte boeken als tijdschriften van mijn grootste hobby en nam de vragen en mysteriën voor altijd met mij mee. Ik vond er ook een rood koord in dat klopte met mijn eigen koord, want wat die koorden allemaal verbond, was Liefde, elk koord op een eigen wijs.
En nu ben jij in mijn leven, jij en jij en jij, met Liefde, ieder op je eigen wijs. En ik, ik heb een levensdoel waar mijn lippen zich meer en meer naar vormen en waar mijn pen het liefst van schrijft. Daar jij deel bent van mijn leven, kom ook jij dit steeds tegen. En omdat dit mijn gevecht is, wordt het hierdoor ons gevecht.
Maar waar strijd ik om?
Een L♥vely Netw♥rk, waar ieder individu het eigen middelpunt van is. Een bevrijding van de Liefde, omdat ze lang genoeg opgesloten heeft gezeten. O, waar heb ik het over?
Goed.
Als mens weet je nooit honderd procent zeker wat een ander denkt en voelt, ook niet wat een ander vindt. Dus is het enige beginpunt van je handelen je eigen denken en voelen, althans, wanneer je ervoor kiest eerlijk naar jezelf te zijn. Dit lijkt verbazend veel op egoïsme. Laat me deze gedachte van me dan ook aanvullen met een gouden draad in dit rode koord: Respect. Dat is de gouden draad. Respect voor jezelf en ieder ander. Als je handelt vanuit je eigen bron, vanwaaruit jouw O jouw koordje spon, en oog hebt voor de gouden draad, blijf je ver weg van het kwaad.
Zo probeer ik te leven: Doen wat je voelt. Niet morgen, maar nu.
Het Hindoeïsme heeft daar een symbool voor:
Dat kwetsbare, ongrijpbare, onbegrijpbare moment wat precies jouw leven lang duurt. Althans, dat is één van de wijzen waarop je het kunt zien: je leven is dat moment waarin gebeuren kan wat O in jouw koord gesponnen heeft, precies tussen 't begin en 't eind.
Maar je kunt het ook zien als een dag: 'Vandaag open ik mijn ogen. Ha! Er is me weer een dag gegeven! Morgen is niet zeker, dus ik doe nu wat ik voel'.
Of nog sterker: Misschien krijg ik de volgende seconde wel een hartaanval. Dan kunnen beter al mijn daaraan voorafgaande seconden gevuld zijn met het volgen van mijn rode koord. En ook al heb ik nog duizend plannen, ik ben bézig met mijn plan en ook al is mijn plan niet af, ik heb er aan gewerkt. Ik heb niet uitgesteld, ik ben niet afgeweken, ik ben eerlijk naar mijzelf geweest en naar de gouden draad.
Met mijn rode koord knoop ik verbonden met de mensen om mij heen. De één staat dichter bij mij dan de ander, dat hou je altijd en dat is goed. Ik gooi mijn koord naar jou en jou en jou en jij het jouwe naar mij en haar en hem. En zij naar anderen en hij naar weer anderen -en zo ontstaat een L♥vely Netw♥rk, waar ieder individu het middelpunt van is. Zo ben ik verbonden met een lief uit arm Kabul, maar ook met één uit Seattle en één uit Amsterdam. Er zitten mensen tussen soms, maar iedereen 's dichtbij.
Jij. Jij staat nu dicht bij mij. Je ziet me regelmatig en maakt veel van de dingen mee die ik in mijn leven doe. Ik sta dicht bij jou, ik zie jou geregeld en beleef veel dingen mee die j'in je leven doet. Soms ben ik erbij en soms vertel je 't mij, dan gaat het over een verbindtenis die je met een ander sloot, waar ik op dat moment geen direct contact mee had. Maar via jou...
Dit L♥vely Netw♥rk is er eigenlijk altijd al geweest, alleen wordt het steeds zichtbaarder en gemakkelijker om te zien. Het helderst is het nu in het worldwide web te zien, waar landen, groepen mensen en nog meer zich aan elkaar linken. Dit netwerk blijft veranderen in iedere seconde, met iedere actie die één ingelogde uitvoert in/op dit web.
Zo is dat ook in 't L♥vely Netw♥rk: één nieuwe connectie zorgt verderop ook weer voor de nodige veranderingen. Dat is de dynamiek van Vishnu, van leven in het nu.
Met ons allen delen we één angst: verandering. Alles wat er is, is er onderhevig aan. Anders gezegd: Het enige wat je zeker kunt weten, is dat alles verandert. Je vaste baan kun je toch verliezen, net als je eigen huis, je ouders en ja, ook je vaste partner.
Doemdenker? Allerminst! Ik vind het prachtig! Want O, wat kan er veel wanneer je je niet vasthoudt aan één 'ding'. Als ik me blindstaar op één boeket bloemen, ontworteld uit de aarde, geef ik het water met alle zorg, maar 't is op een dag verdord. Het lijkt dan of al mijn pracht en vreugde van mij afgenomen zijn, totdat ik zie: er bloeien bloemen overal om mij heen! En ze leven vaak veel langer wanneer ik ze niet pluk, het veld is ook iedere dag anders wanneer ik ze niet pluk en bloemen groeien werkelijk overal!
Ik zie een "vaste partner" als zo'n boeket bloemen. Ook als een uiting van onze angst geen (mooie) bloemen meer op ons verdere pad tegen te zullen komen. Stel toch, dat wij geraken in een woestijn of ijskaal sneeuwlandschap... heb ik dit bloemboeket, heb ik tenminste iets, is het verdord, in elk geval iets gehad- maar ook een heleboel gemist: Verandering. Dé bron van het leven zelf.
Niet alleen daarom kies ik niet voor een "vaste partner", maar ook om mijn gouden draad: Respect, bron van eerlijkheid.
Het huwelijk, wat mens en mens in de echt verbindt, brengt die twee tot het maken van een belofte die zij niet kunnen maken, want is het eerlijk te beloven bij elkaar te blijven tot de dood je scheidt als je niet eens weet of dat wel de bedoeling van jullie leven is, als je niet eens weet wat er het volgende uur gebeuren gaat? En voelt het nu als het belangrijkst wat j'is overkomen -het enige wat zeker is, is dat alles verandert.
Ik wil niet liegen in de Liefde, zeggen: 'Ik blijf bij je'.
Ik zeg liever: 'Ik heb je lief vanuit mijn allerdiepste en deel dat graag op dit moment met jou, lief, en 'k hoop dat ons nog veel van zulke tijden worden gegeven. Dat is waar ik nu naar streef. Ik ben blij dat ik bij je leef.'
'k Heb jou en jou en jou en jou gevraagd:
'Wat is het verschil tussen je partner en je allerbeste vriend?' en je zegt:
'Voor mijn partner heb ik gekozen',
'Maar je kiest toch ook voor mij, wat is daar dan anders aan, lief?' -en jij:
'Met jou deel ik geen huis'.
'Dat zou toch kunnen? Hou je minder van mij dan?'
'Nee. Anders.'
Ach, het antwoord bleef nog altijd uit.
Waar 't op neerkomt, 'k weet nog niet beter, is dat bij je partner, naast beloven altijd bij elkaar te blijven, seks hoort. Seks, dat deel je met je partner en met niemand anders.
Dus je partner onderscheidt zich van een vriend door de seks? Al je andere vrienden heb je lief, dat moet ik weten, maar er is een grens, een muur, waar slechts één iemand (tegelijk) over- of doorheen mag. Seks is het intiemste wat je kent. Alleen jouw partner mag dat stukje kennen, voor zolang de relatie duurt.
O, dus het allerintiemste van je wezen (je seks, zeg je) wil je delen, slechts met één persoon, met al je and're vrienden niet. In hoeverre ben je dan jezelf, in hoeverre eerlijk, als je delen van jezelf bewust niet met mij deelt, zelfs al zegt een stem in jou het graag te willen delen?
Ik beteken minder voor jou dan jouw partner doet. Van mij neem jij meer afstand dan je van je partner doet, maar morgen kan het anders zijn, wanneer dan de relatie verbroken is.
We voelen nu. We leven nu.
Het doet pijn om vrij te zijn, niet vast aan vals beloven -en om te zien dat niet alleen jij Liefde verdient. Het doet pijn, maar het is zuiver en het brengt je naar een bloementuin, zo rijk en zo vol leven -en ja, ook naar een woestenij, ook dat behoort bij vrij, maar of je bent omgeven door een vriendenschaar vol Liefde, of er is slechts soms een metgezel die aan je zij verkeert, zolang je rode koord je leidraad is voor al je doen, zolang de gouden draad je ogen keer op keer doet glimmen, zolang verandering jouw hart vervult met 't puurste leven, hoe kun je ongelukkig zijn bij enige ademteug?
pepé: lettermenger.
[2002]
maandag 11 juni 2012
Wit.
De onderstaande tekst schreef ik zo rond mijn zeventiende levensjaar. Filosofische gedachten en vragen noteerde ik toen in een schrift dat ik de naam "Friedegond, de bron van vrede en oorlog" had gegeven. Ik dacht terug aan deze notities bij een gesprek waarin ook ik gisteren betrokken was. Het ging over de primaire kleuren, rood, geel en blauw, over de vader, zoon en heilige geest, over het ik, het lot en de wil -en ook over de hoer, de pooier en de hoerenloper. Mijn vermoeden is, dat hier later wel eens meer woorden aan besteed zouden kunnen gaan worden. Eerst eens terug naar de geest van de pé van zeventien. 'k Heb het zelf ook al jaren niet meer gelezen...
"Je hebt drie personen in je:
de Verteller;
de Vrager; en
de Voeler.
Het ene moment ben je meer Verteller, het andere moment weer meer de Vrager en bij sommige personen meer Voeler, enz. De andere twee zijn dan niet uitgeschakeld, maar domineren minder.
Bij menging van rood en blauw krijg je paars.
Bij blauw en geel groen en
bij rood en geel oranje.
Zo is het ook met de drie personen in je.
Maar ook zijn deze drie kleuren symbolen voor aarde-elementen:
rood voor vuur;
blauw voor water/lucht; en
geel voor grond.
ROOD is de Verteller.
Het zijn de vonken uit je die de ander bereiken of dat proberen.
GEEL is de Vrager.
De braakliggende grond waar antwoorden op geplant dienen te worden.
BLAUW is de Voeler.
De emoties die een verborgen bron zijn en soms door het vuur (rood) als een geiser de oppervlakte bereiken.
Verteller en Vrager vormen de Peinzer,
Je vraagt en vertelt, overweegt en vraagt weer. Het diepe denkproces.
Vrager en Voeler vormen de Vermoeder.
Je afvragen wat je voelt en dit beantwoorden met zoekende vermoedens.
Voeler en Verteller vormen de Ziener.
De gevoelsmatige wijze van het onder woorden brengen van inzichten.
Elk mens is een spiegel. De drie kleuren Verteller, Vrager en Voeler vormen deze spiegel.
Iedereen werkt aan diens spiegel om deze te vervolmaken. De delen die je ervan kent, kun je spiegelen naar anderen. Wanneer je een stuk van je spiegel nog niet kent en een ander spiegelt het licht van dat gedeelte naar jou toe, dan maak je er kennis mee, ontdek je het bij jezelf.
Het volmaaktst is de spiegel in de spiegel."
pepé: lettermenger.
"Je hebt drie personen in je:
de Verteller;
de Vrager; en
de Voeler.
Het ene moment ben je meer Verteller, het andere moment weer meer de Vrager en bij sommige personen meer Voeler, enz. De andere twee zijn dan niet uitgeschakeld, maar domineren minder.
Bij menging van rood en blauw krijg je paars.
Bij blauw en geel groen en
bij rood en geel oranje.
Zo is het ook met de drie personen in je.
Maar ook zijn deze drie kleuren symbolen voor aarde-elementen:
rood voor vuur;
blauw voor water/lucht; en
geel voor grond.
ROOD is de Verteller.
Het zijn de vonken uit je die de ander bereiken of dat proberen.
GEEL is de Vrager.
De braakliggende grond waar antwoorden op geplant dienen te worden.
BLAUW is de Voeler.
De emoties die een verborgen bron zijn en soms door het vuur (rood) als een geiser de oppervlakte bereiken.
Verteller en Vrager vormen de Peinzer,
Je vraagt en vertelt, overweegt en vraagt weer. Het diepe denkproces.
Vrager en Voeler vormen de Vermoeder.
Je afvragen wat je voelt en dit beantwoorden met zoekende vermoedens.
Voeler en Verteller vormen de Ziener.
De gevoelsmatige wijze van het onder woorden brengen van inzichten.
Elk mens is een spiegel. De drie kleuren Verteller, Vrager en Voeler vormen deze spiegel.
Iedereen werkt aan diens spiegel om deze te vervolmaken. De delen die je ervan kent, kun je spiegelen naar anderen. Wanneer je een stuk van je spiegel nog niet kent en een ander spiegelt het licht van dat gedeelte naar jou toe, dan maak je er kennis mee, ontdek je het bij jezelf.
Het volmaaktst is de spiegel in de spiegel."
pepé: lettermenger.
[tip: lees OOk m'n vrijvers "uit het niets"]
 |
| foto van een fragment uit 'Friedegond'. |
Abonneren op:
Posts (Atom)